همسفر با بادها

در دلم فريادها

مي روم با خويشتن تنها شوم

فارغ از اينها از آنها شوم

ميروم شايد كه خود را يافتم

عشق را شايد خدا را يافتم

مي روم تا آخر بود و نبود

مي روم تا انتهاي بي كسي

مي روم تا انتهاي جنگل و باران و باد

مي روم پاييز را خندان كنم

مي روم تا اين دل لبريز از نيرنگ را

با صفاي چشمه و باران مهر

اندكي شايد مصفاتر كنم

مي روم گلهاي غمگين و سياه درد را

شاد چون باغ بهاران و چمنزاران كنم

مي روم شايد اسير خسته و دربند را

فارغ از دنياي بي آغاز و بي پايان كنم

رستنی ها کم نیست

من و تو کم بودیم

خشک و پژمرده و تا روی زمین خم بودیم

گفتنی ها کم نیست

من و تو کم گفتیم...

مثل هذیان دم مرگ

از آغاز

چنین درهم و برهم گفتیم...!

دیدنی ها کم نیست

من و تو کم دیدیم

بی سبب از پاییز

جای میلاد اقاقی ها را پرسیدیم

چدینی ها کم نیست

من و تو کم چیدیم

وقت گل دادن عشق

روی دار قالی...

بی سبب حتی

پرتاب گل سرخی را ترسیدیم!

خواندنی ها کم نیست

من و تو کم خواندیم...

من و تو ساده ترین شکل سرودن را...

در معبر باد

با دهانی بسته

وا ماندیم...!

من و تو کم خواندیم

من و تو وا ماندیم...!

من و تو کم دیدیم

من و تو کم چیدیم

من و تو کم گفتیم

وقت بیداری فریاد

چه سنگین خفتیم

من و تو کم بودیم

من و تو اما    در میدان ها

آنک اندازه ی ما می خوانیم...

ما به اندازه ی ما می بینیم

ما به اندازه ی ما می چینیم

ما به اندازه ی ما می گوییم

ما به اندازه ی ما می روییم

من و تو ...

خم نه و در هم نه و کم هم نه ...

که می باید با هم باشیم

من و تو حق داریم

در شب این جنبش

نبض آدم با شیم

من و تو حق داریم

که به اندازه ی ما هم شده                  باهم باشیم

گفتنی ها کم نیست

...

شعر زیبای حميد مصدق

تو به من خنديدي و نمي دانستي

من به چه دلهره از باغچه همسايه سيب را دزديدم

باغبان از پي من تند دويد

سيب را دست تو ديد

غضب آلود به من كرد نگاه

سيب دندان زده از دست تو افتاد به خاك

و تو رفتي و هنوز،

سالهاست كه در گوش من آرام آرام

خش خش گام تو تكرار كنان مي دهد آزارم

و من انديشه كنان غرق در اين پندارم

كه چرا باغچه كوچك ما سيب نداشت

جواب زيباي فروغ فرخ زاد

من به تو خنديدم

چون كه مي دانستم

تو به چه دلهره از باغچه همسايه سيب را دزديدي

پدرم از پي تو تند دويد

و نمي دانستي باغبان باغچه همسايه

پدر پير من است

من به تو خنديدم

تا كه با خنده تو پاسخ عشق تو را خالصانه بدهم

بغض چشمان تو ليك لرزه انداخت به دستان من و

سيب دندان زده از دست من افتاد به خاك

دل من گفت: برو

چون نمي خواست به خاطر بسپارد گريه تلخ تو را ...

و من رفتم و هنوز سالهاست كه در ذهن من آرام آرام

حيرت و بغض تو تكرار كنان

مي دهد آزارم

و من انديشه كنان غرق در اين پندارم

كه چه مي شد اگر باغچه خانه ما سيب نداشت............

ما ه من ، غصه چرا ؟!
آسمان را بنگر ، که هنوز، بعد صدها شب و روز
مثل آن روز نخست
گرم وآبی و پر از مهر ، به ما می خندد !
یا زمینی را که، دلش ازسردی شب های خزان
نه شکست و نه گرفت !
بلکه از عاطفه لبریز شد و
نفسی از سر امید کشید
ودر آغاز بهار ، دشتی از یاس سپید
زیر پاهامان ریخت ،
تا بگوید که هنوز، پر امنیت احساس خداست !
ماه من غصه چرا !؟!
تو مرا داری و من
هر شب و روز ،
آرزویم ، همه خوشبختی توست !
ماه من ! دل به غم دادن و از یاس سخن ها گفتن
کارآن هایی نیست ، که خدا را دارند ...
ماه من ! غم و اندوه ، اگر هم روزی، مثل باران بارید
یا دل شیشه ای ات ، از لب پنجره عشق ، زمین خورد و شکست،
با نگاهت به خدا ، چتر شادی وا کن
وبگو با دل خود ،که خدا هست ، خدا هست !
او همانی است که در تار ترین لحظه شب، راه نورانی امید
نشانم می داد ...
او همانی است که هر لحظه دلش می خواهد ، همه زندگی ام ،
غرق شادی باشد ....
ماه من !
غصه اگر هست ! بگو تا باشد !
معنی خوشبختی ،
بودن اندوه است ...!
این همه غصه و غم ، این همه شادی و شور
چه بخواهی و چه نه ! میوه یک باغند
همه را با هم و با عشق بچین ...
ولی از یاد مبر،
پشت هرکوه بلند ، سبزه زاری است پر از یاد خدا
و در آن باز کسی می خواند ،
که خدا هست ، خدا هست
و چرا غصه ؟ چرا !؟

ازدست دل تا بي نهايت گريه کردم     

مانند شمعي مملوازتنهائي خود   

  اي بي مها با در خفا يت گريه کردم    

  دريا خجالت مي کشد ازاشکهايم     

     آري به مقدارکفايت گريه کرد م      

 دا نم که چشمي نيست     

       اشکم را ببيند اي د ل فقط         

 محض شکايت گريه کردم ....

آسمان دلم امشب آبی است،

نفسم تازه وگرم ،

در درون دل من غوغایی است ،

دیدگانم به سپیده است ،

به فردای دگر ،

گویی امشب گیسوی نقره ای ماه قشنگ

همه بر بام دلم می ریزد

گویی امشب صورت افلاکی

همه با میل دلم می چرخند

همه گویند بهوش

همه گویند که فردا سبز است

روزی دگر است

مردمان گوش کنید

قلب من پر است از امید

سرمست همی گشت و به بازار مرا یافت

پنهام شدم از نرگس مخمور مرا دید

به گریختم از خانه خمار مرا یافت

بگریختنم چیست؟ از از و جان نبرد کس

پنهان شدنم چیست؟ چو صدبار مرا یافت

ای مژده که آن غمه غماز مرا جست

وی بخت که آن طره طرار مرا یافت

از خون من آثار به هر راه چکیدست

اندر پی من بود به آثار مرا یافت

چون آهو از آن شیر رمیدم به بیابان

آن شیرگه صید به کهسار مرا یافت

اگر آواره مثل باد

اگر شیرین تر از خوابم

اگر عاشق تر از فرهاد

اگر عریان تر از حوا

اگر عاصی تر از آدم

اگر زندانی واژه

اگر آزاد آزادم

ببین از واژه لبریزم

شبیه شعر پاییزم 

رهایم کن از این ذهن قرنطینه

منم آزاد و زندانی

نجاتم را نمی خواهم

مرا گم کن به آسانی

مرا این گونه حاشا کن

به پایان می رسم امشب

تنهایی ام را تو  امضا کن

که مانده در شبِ تردید

تو آن نوری که در ظلمت

به عمق کینه ها تابید

از آن قومی که پژمردند

غرور هر چه عادت بود

تو آن فصلِ شتابانی

که رفتن ها   سعادت بود

تو چهرت را بیامیز از

همه خوبی و شیدائی

اگر ابری  برون آئی

اگر بـاران   بفرمائی

از آن آبـی    از آن آخر

که بستر یک زمین پاک

همو که قصه ها می بافت

سراغ از دل نمی گیری

تو را از خار و گِل دریافت

که زندان بود افسردن

به خاموشی و شب بردن

بدر  آرامشِ باطل

کنون شد    وقت آشفتن

یک نفر هست که از پنجره‌ها
نرم و آهسته مرا می‌خواند
گرمی لهجه ی بارانی او
تا ابد توی دلم می‌ماند
یک نفر هست که در پرده ی شب
طرح لبخند سپیدش پیداست‌
مثل لحظات خوش کودکی‌ام‌
پر ز عطر نفس شب‌بوهاست‌
یک نفر هست که چون چلچله‌ها
روز و شب شیفته ی پرواز است
توی چشمش چمنی از احساس
توی دستش سبدی آواز است
یک نفر هست که یادش هر روز
چون گلی توی دلم می‌روید
آسمان، باد، کبوتر، باران‌
قصه‌اش را به زمین می‌گوید
یک نفر هست که از راه دراز
باز پیوسته مرا می‌خواند!

 مگر از ماجفادیدی که باما بی وفا گشتی 

چرا ازما نمی پرسی تو حال  و روز تنهایی                             

 مگر از ما جفا دیدی که از ما  روی گردانی

مگر از ما   خطا دیدی سراغ   از دل نمیگیری             

  که با دوستان صحبت بهتر در ایام پریشانی

چنا ن  سرگشته وحیران  چنان زار وپریشانم                  

 که از دوریت ای زیبا دمادم اشک می بارم

من آن لیلی بی مجنون من آن مجنون بی لیلی   

  که با آه وباحسرت عجین گشته سرو کارم

  بیا ساز صدایم  باش بیا   شور نوایم باش

   لبالب  کن تو جامم را ا  ز این عشق رویا یی

  تو از روز ازل خوبی  تو از روز ازل پاکی       

مگر افتد سرو کار بدان   با  نیک فرجامی

من از عشق تو سرمستم من از عشق تولبریزم                                    

  که نا ید جمع حال مستی وا حوال بیداری

به خود گفتم خطا کردی اگر عشقش به دل گیری                                      .

  مگر ازجان خود سیری مگر از کس تو دلگیری 

 هزاران پند بر خود دادم هزارا ن لعن  برخودکردم                     

بدان سودی ندارد پند براحوال مشتاقی             

یاد قلبت باشد ، یک نفر هست که اینجا

بین آدم هایی که همه سرد و غریبند با تو

تک و تنها ، به تو می اندیشد

و کمی

دلش از دوری تو دلگیر است ...

مهربانم ای خوب!

یاد قلبت باشد،یک نفر هست که چشمش

به رهت دوخته بر در مانده

و شب و روز دعایش این است

زیر این سقف بلند

هر کجایی هستی،به سلامت باشی

و دلت همواره ، محو شادی و تبسم باشد...

یک نفر هست که دنیایش را،

همه ی هستی و رویایش را ، به شکوفایی احساس تو ،

پیوند زده

و دلش می خواهد ، لحظه ها را با تو ، به خدا بسپارد...

مهربانم ای خوب!

یک نفر هست که با تو

تک و تنها ، با تو

پراندیشه وشعر است و شعور!

پر احساس و خیال است و سرور!

مهربانم ! این بار، یاد قلبت باشد ،  

یک نفر هست که با تو،به خداوند جهان نزدیک است ،

وبه یادت ، هر صبح ، گونه ی سبز اقاقی ها را

از ته قلب و دلش می بوسد

و دعا می کند این بار که تو

با دلی سبز و پر از آرامش ، راهی خانه ی خورشید شوی

و پر از عاطفه و عشق و امید

باور کن

 پس از تو زندگی با مرگ همرنگ است

 باور کن

 اگر چه حرف هایم را دلت هرگز نمی فهمد

 ولی هرگز نمی گویم که از سنگ است

 باور کن

تمام ترس من از دوری چشمان تو بوده است

 اگر چه فاصله همواره فرسنگ است

 باور کن

 ببین افتاده ام از پا ودستم را نمی گیری

واین بر شانه های عشق یک ننگ است

 باورکن     

 تمام حرف من این است که اری دوستت دارم

 وعشقم خالی از هر ننگ ونیرنگ است

باور کن

 همیشه دوست دارم شاعر چشمان تو باشم

 ولی دست غزل ها واژه ها تنگ است

باور کن

و انکه جائی باشم که تنها

من باشم و خدای من

عاری از هر مخلوق دیگری!!

...

مرا کسی نساخت خدا ساخت.

زاده فصل خزان

همره پاییزم

آری من

همقدم پاییزم

تنها...!

در انتظارپاییز بودم

تا  خاطرات صندوقچه ی  پاییزی ام را ورق بزنم

و حال بوی باران پاییزی را...

گویی امده است

خاطرات مرا به من بازگرداند...

"پاییز مبارک"

ابر با آن پوستین سرد نمناکش

باغ بی برگی

روز و شب تنهاست

با سکوت پاک غمناکش

سازاو باران سرودش باد

جامه اش شولای عریانی است

ور جز اینش جامه ای باید

بافته بس شعله زر تار و پودش باد

گو بروید یا نروید، هر چه در هر جا که خواهد یا نمی خواهد

باغبان و رهگذاری نیست

باغ نومیدان

چشم در راه بهاری نیست

گر ز چشمش پرتو گرمی نمی تابد

ور به رویش برگ لبخندی نمی روید

باغ بی برگی که می گوید که زیبا نیست؟

داستان از میوه های سر به گردون سای اینک خفته در

تابوت پست خاک می گوید.

باغ بی برگی

خنده اش خونی است اشک آمیز

جاودان بر اسب یال افشان زردش، می چمد در آن

پادشاه فصل ها پاییز